სანუგეშო

სულიერ სიცარიელეს, დეპრესიას, შფოთსა და ნერვოზს ვებრძვით პრობლემის მიზეზის ძიებისა და გაუვნებელყოფის გზით, არა ქიმიური წამლებით. შედეგი გარანტირებულია, კონფიდენციალობა დაცული. თამამად მოგვმართე!

TOP.GE

რატომ ვაფრენთ

posted Aug 13, 2017, 8:26 AM by Alexander Amashukeli   [ updated Aug 13, 2017, 11:22 AM ]

TOP.GE

ფსიქოთერაპია საქმეში

posted Jul 7, 2017, 10:16 PM by Alexander Amashukeli   [ updated Jul 7, 2017, 10:17 PM ]

რამოდენიმე დღის წინ გავაფორმეთ საერთაშორისო კონტრაქტი ამერიკულ კომპანიასთან, რომელიც ფსიქოლოგიურ დახმარებას სთავაზობს მომხმარებლებს მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილში. ხელმოწერების გამო, კონტრაქტი ორჯერ არის დასკანერებული და სურათების ხარისხი კარგი არ არის, მაგრამ ორი მნივნელოვანი მომენტია:

– თორმეტიდან ყოველი 50 წუთიანი სეანსი ღირებულება – 60 აშშ დოლარი და
– ცოლ–ქმარის ერთობლივი კონსულტაცია ოჯახური კრიზისის მომენტში.

ჩვენ ვთავაზობთ ამგვარ მომსახურებას ჩვენს კლინტებს. ვფიქრობთ, ეს ცნობა საყურადღებო იქნება საქართველოში ფსიქოლოგიის საწინააღმდეგო პესიმიზმთან ბრძოლაში.
TOP.GE

smile

posted Jul 6, 2017, 12:39 AM by Alexander Amashukeli   [ updated Jul 6, 2017, 12:40 AM ]

Smile


TOP.GE

ოთხმავალი

posted May 8, 2017, 5:02 AM by Alexander Amashukeli   [ updated May 8, 2017, 5:07 AM ]

როდესაც ორი ადამიანი ერთმანეთთან ურთიერთობს, სინამდვილეში ისინი ოთხნი არიან, რადგან თითო ადამიანის შიგნით სულ ცოტა ორი ადამიანი მაინც ურთიერთობს.

ამ სტატიის მიზანი ისაა, რომ დაგაფიქროთ, არ ღირს ყოველთვის სხვა გაუჭედო იმის გამო, რაც არ გსიამოვნებს, ეს პირველ რიგში, საკუთარი კომპლექსის ბრალი შეიძლება იყოს და კიდევ, შესაძლოა თანამოსაუბრესაც პრობლემები აქვს საკუთარ თავთან, ამიტომ თქვენ ორმა მაქსიმალურად უნდა ეცადოთ ორივეს შინაგანი პრობლემები ერთმანეთის დახმარებით გადაჭრათ და არა ეჩხუბოთ ერთმანეთს ამის გამო.

კონკრეტულად როგორ გამოიყურება შინაგანი დაპისრისპირება თუ ალიანსი? ეს არის იმ ორი ადამიანის ურთიერთობის მსგავსი, რომელიც ცხოვრებაში ანუ რეალობაში გვხვდება. როდესაც საკუთარ თავში სხვას ასე რეალურად ხედავ, ამაში მაშინ უკვე ეჭვიც აღარ გეპარება. მეტიც, ვერ ხვდები საერთოდ სკოლებში რატომ არ ასწავლიან ბავშვებს, რომ ის არსება, რომელიც შიგნიდან უჩმახებს ან უდასტურებს სიამოვნებას, მთელი ცხოვრება მასთან ერთად იქნება და ურთიერთობის უნარების შეძენა იქნება საჭირო და არა მისგან გაქცევა. მეტიც, ხანდახან მინდა ჰედსეტი ვიყიდო და როცა ჩემს თავთან საუბარი მომინდება თავისუფლად ვიურთიერთო მასთან სხვების თანდასწრებითაც, ვითომ სხვას ვესაუბრები მობილურით. 

რას გვაძლევს საკუთარ თავთან საქმეების გარჩევა და ურთიერთობის დალაგება. სიმშვიდეს. ერთი შეხედვით, შესაძლოა ძალიან დაგეზაროთ კიდევ ერთი ნათესავის შეძენა, მის აზრების მოსმენა, მაგრამ სამაგიეროდ, ამით აცლით მას აჯანყებისა და ამბოხის საფუძველს, რომელიც მუდმივი იგნორითა და ძალადობით მწიფდება, საბოლოოდ კი ნევროზით გამოიხატება. 

აქ თავისუფლად შემეძლო ჩემი თხრობა დამესრულებინა, რადგან სათქმელი უკვე ვთქვი, მაგრამ ახლა ჩემ ნაწერს მკითხველის თვალით შევხედე და წარმოვიდგინე რა კითხვები შეიძლება გაუჩნეს მას იმისათვის, რომ უკეთ ირწმუნოს აქ გადმოცემული ამბის სინამდვილე? მაშ, ვეცდები ვუპასუხო ამ კითხვებს.

პირველი, რაც ადამიანს დააეჭვებს ცხადია ისაა, რამდენად ნორმალურია ადამიანის ასეთი გაორება და საკუთარ თავთან საუბარი? ჩემი დამწყები პაციენტების უმრავლეოსობის რეაქციაც სწორედ ეს არის. ამაში გასაკვირი არაფერია, რადგან საზოგადოება ზოგადად ებრძვის ბევრ ფიქრს, მით უმეტესს, საკუთარ თავთან ურთიერთობას. მეტიც, პიროვნების გაორება ავადმყოფობად ითვლება, ხოლო საკუთარ თავზე ზრუნვა ცოდვად. ზუსტად ბრალს ვერ დავსდებ, მაგრამ ყველა ეს დამოკიდებულება ვფიქრობ ეგოიზმის ბრალი უნდა იყოს. არავის სიამოვნებს თავისზე ჭკვიან არსებასთან საქმის დაჭერა და მისი გავლენის სფეროდან გაშვება. ვხვდებით თუ არა, რომ სხვას ვჩაგრავთ, არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს, თვითგადარჩენის ინსტიქტი ჩვენს დასტურს ან თანამონაწილეობას სულაც არ ელის, ისე გვმართავს.

მოკლედ, საკუთარ თავთან ურთიერთობა ფსიქიკური აშლილობა არ არის. მე გაგიმხელთ რა არის ნამდვილი ფსიქიკური აშლილობა, ეს დაუფიქრებლად მოქმედებაა, იმ იმპულსების უპირობო მორჩილებაა, რაც შიგნიდან მოდის: გავბრაზდებით – გააფთრებით ვჩხუბობთ, გვატყუებენ – სიამოვნების იმედით ვტყუვდებით, ვიღაცის აზრს არ ვეთანხმებით – გვძულს და ა.შ. აი სწორედ ასეთი დაუფიქრებელი მოქმედება, „მე ყველასთან მართალი ვარ“ პოზიცია არის ჭეშმარიტად უდრტვინველი სიბრიყვეცა და სიგიჟეც ერთად.

მაშ რატომ არის საკუთარ თავთან ურთიერთობა, თვითანალიტიკა, ასეთი საძულველი საზოგადოებისათვის, უცნაური ადამიანიებისათვის. საქმე ის არის, რომ ადამიანი ძალიან ნელა ვითარდება. რომ წარმოვიდგინოთ, სულ რაღაც 50–70 საუკუნის წინ ცხოველებთან უფრო მეტი რამ გვქონდა საერთო ვიდრე წმინდანებთან. ძალიან ღრმად უნდა იცნობდე ფსიქოლოგიას, ან ანთროპოლოგიას ან უბრალოდ ნამდვილ და არა შელამაზებულ ისტორიას, თუნდაც ბიოლოგიას, რომ დამიჯერო, რაზეც ვსაუბრობ. უმჯობესია ახალი ამბები ჩართო და უმალ დარწმუნდები, რომ ადამიანი ჯერ ძალიან, ძალინ შორს არის იმ არსებისგან, ვისადაც თავი წარმოუდგენია: შეგნებულ, დინჯ და სათნო პიროვნებად. ასეა ყველა, 7 მილიარდნახევარი ადამიანი დედამიწაზე. მარტივად რომ ვთქვათ, ადამიანმა დამწერლობა გამოიგონა სულ რაღაც 30 საუკუნის წინ და აზრების წერილობით გაცვლა ისწავლა. შემდეგ, გარკვეულ არამიწიერ საკითხებზე დაფიქრდა და საკუთარი ფილოსოფიები ჩამოაყალიბა, ბოლოს კი იმასაც მიხვდა, რომ სამყარო მის ირგვლივ არ ტრიალებდა და ერთი პატარა, უსუსური არსება იყო; ერთი სიტყვით, ნელ–ნელა ეხსნებოდა გონება. მაგრამ, ბოლო დრომდე იყო ერთი არსება, რომლის არსებობას ვერაფრით წარმოიდგენდა – ეს მისი საკუთარი თავი იყო. ის აზრი, რომ საკუთარი სხეულისა და აზრების გამგებელიც კი არ იყო, ადამიანისათვის ბოლო დარტყმა იყო მას შემდეგ, რაც გაიგო, რომ ცხოვრების სხვა დაჩემებული მხარეებიც მისი კონტროლის მიღმა იყო. ამაზე ჯერ კიდევ ფროიდი საუბრობდა და სწორედ მან ჩაუყარა საფუძველი იმ სისტემის გამოაშკარავებას, რაც გვიმორჩილებს და თოჯინასავით საკუთარ ჭკუაზე გვათავამშებს – საკუთარი თავი, შინაგანი მე, სისადმინი, რაც გნებავთ, უწოდეთ. აბა როგორ გინდა მე–19 საუკუნის თავმოყვარე თავადს ან თანამედროვე სოროდან გამოჩეკილ სელებრითის გაუბედო და უთხრა, რომ სინამდვილეში იგი უგუნური პირუტყვია, ვინც საკუთარი სურვილებისა და იმპულსების მონაა? რომ შევაჯამოთ, საკუთარი შინაგანი სამყარო შედარებით ახალი აღმოჩენაა, საზოგადოების წყვდიადით მოცული ფენებისათვის ეს ჯერ კიდევ საქილიკო თემაა და მთელი ეს საეჭვო დამოკიდებულებაც საკუთარ თავთან ურთიერთობის საკითხზეც სწორედ ამ არაცნობადობის დამსახურებაა. საკმარისია, 10–12 ცნობადი სახე გამოვიდეს და თქვას, რომ მშვენიერ დროს ატარებს საკუთარ თავთან ერთად, ხშირად ესაუბრება მას და სამოგზაუროდაც კი ერთად დადიან, ქართველი წამხედურები მსოფლიოში ერთ–ერთი პირველები იქნებიან, ვინც ბრმად აიტაცებენ ამ იდეას და ცოტა ხანში თბილისში რესტორანიც კი შეიძლება გახსნან, სადაც კუპეში მარტო იჯდები და მოილხენ მეორე მესთან ერთად.

ახლა ნარცისიზმი. ვფიქრობ, ამაზე ფიქრობდით. ჯერ ეს ერთი, რა არის ეს ნარცისიზმი და რატომ თვლიან დაავადებად გასარკვევია. მეორეც, ვფიქრობ დაავადება საკუთარი თავის სიყვარული კი არ არის, არამედ ზიზღი, რაც არის კიდევაც ნარცისიზმი, ჩემი გაგებით. ადამიანი იმიტომ კი არ აპიარებს საკუთარ თავს და ზედ ყვება, რომ უყვარს, არამედ სწორედ იმიტომ, რომ დიდი ეჭვი ეპარება მის კეთილშობილებაში და სხვებისათვის საკუთარი თავის მოხვევით ცდილობს ამ კომპლექსის კომპენსაციას. ასე არ არის? ამიტომ, ნარცისიზმი საკუთარ თავთან ურთიერთობასთან არაფერ შუაში არ არის, ნარცისები საკუთარ თავთან საქმეებს არ არჩევენ, უპირობოდ ეთაყვანებიან ან ჩაგრავენ, მაგრამ ორივე შემთხვევაში ცდებიან, რადგან სიმართლეს ვერ ადგენენ და შედეგად, ზომიერებას ვერ იცავენ.

ვფიქრობ, ყველაზე მნიშვნელოვანი, ძვირფასო მკითხველო, რაც აქ შეგიძლია გაიგო, ისაა, რომ ადამიანის შინაგანი ბუნება ღრმა და ამოუწურავი, ინდივიდუალური და რაც მთავარია, დასაბუთებულია. სწორედ ეს ბოლო პუნქტია ყურადსაღები ამ სტატიაში, ვინაიდან ხშირად სწორედ საკუთარი თავი მიგვაჩნია ყველაფერში დამნაშავედ. ეს ასე ნამდვილად არაა; შესაძლოა ჩვენ მართლაც ყველაფერს ვაფუჭებდეთ, მაგრამ დასაბუთება თუ რატომ ვიქცევით ასე, სიჯიუტე იქნება ეს, უხეშობა თუ აგრესია, ჩვენივე სულშია საძიებელი. გარწმუნებთ, თუ მოინდომებთ, ყველა კითხვაზე, რაც კი თქვენს ხასიათში გაწუხებთ პასუხს იპოვით და ეს ფუჭი შრომა სულაც არ იქნება; პასუხი ამ კითხვებზე არის ის მთავარი, რასაც თქვენი ცხოვრება წარმოადგენს თვითგადარჩენისა და ახლობლების გამოკვება/მზრუნველობის გარდა.

მაშ რა მეთოდით უნდა აღვიჭურვოთ, რომ ჩვენი სულის ენა გავიგოთ? რომ გამოსავალი მოვიფიქროთ და ჩვენს სულს გზა მივუთითოთ? განა ეს ისევე ადვილია როგორც სხვა ადამიანის მოსმენა, რჩევის მოფიქრება და მიცემა? და არის კი სხვა ადამიანის მოსმენა, რჩევის მოფიქრება და მიცემა ადვილი საერთოდ? აი ნახეთ: სიგიჟე იმაში, რომ მეგობარს მოუსმინო, მისი გასაჭირი გულთან ახლოს მიიტანო და ქმედითად, რეალურად დაეხმარო საერთოდ არ არის, ხომ ასეა? ქვეყანაზე ერთი საღად მოაზროვნე ადამიანიც კი არ მოიძებნება, რომელიც იტყვის, რომ ამაში რაიმე არაჩვეულებრივია; მაგრამ, ადვილია კი ეს? მიუხედავად იმისა, მიღებულია თუ მიუღებელი ძნელია სხვისი ტკივილის გაზიარება და მით უმეტეს, დახმარება საკუთარი ენერგიის, დროისა და ნერვების ხარჯზე. ეს გვაძლევს ეჭვის საფუძველს, რომ საკუთარი თავის მოსმენაც, გამოსავალზე ფიქრი და დახმარებაც არა იმის გამოა უარყოფილი თქვენს აღზრდასა და ჩვევებში რომ არანორმალური საქციელია, არამედ იმიტომ რომ რთულია.

თუმცა, ამ ყველაფერში მთავარი გამოჯანმრთელებაა. თეორიით ადამიანი ვერ იცხოვრებს, ჯანმრთელობა კი მიიღწევა შეგრძნებების დონეზე; ადამიანი ძველ, ნევროზამდე არსებულ მშვიდ მდგომარეობას უნდა დაუბრუნდეს სულ მცირე, საუკეთესო შემთხვევაში კი, იმაზე უკეთ გახდეს, ვიდრე ოდესმე ყოფილა, რადგან ავადმყოფობაზე გამარჯვება გვაძლიერებს! როგორ მიიღწევა აღნიშნული მდგომარეობა? ფიქრით. დიდი ხნის მანძილზე გვგონია, რომ ყველა ჩვენი ნერვული ტიკი თუ გამოვლინება, უბრალოდ ერთი დიდი ტიკით, ფიქრით ჩანაცვლდა, თუმცა ფიქრს ერთი საინტერესო თვისება აქვს, რომელიც მას ყველა დანარჩენი ტიკისა და ამოჩემებული ქმედებისაგან განასხვავებს – ის ხომ ფიქრია! ასე მიპასუხა ძალიან დიდი ხნის წინ ჩემმა მასწავლებელმა და მაშინ ბოლომდე ვერ გავიგე, თუმცა კი ვიგრძენი ამ ნათქვამის მნიშვნელობა, მას არ აუსხნია, არც მე მითხოვია, მაგრამ თქვენ კი განგიმარტავთ: ფიქრი ფიქრია ნიშნავს, რომ ის იარაღია ადამიანის ხელში, თუ მას განვავითარებთ ბოლოს მივხვდებით, რომ ჩვენი პრობლემები მოგვარებადია, მივხვდებით, რომ თვითონ ფიქრიც ტიკად გვექცა და როცა ამას კარგად შევიგრძნობთ, სწორედ მაშინ დავაღწევთ თავს ყველა არანორმალურ ქცევას და რეალობიდან გაქცევას, ფიქრის ჩათვლით. ამდენად, ფიქრი ერთადერთი ტიკია, რომელიც თავის თავს ამხელს ბოლოს და ყოველგვარ აკვიატებას დაასრულებს. ფიქრის ტიკის ელფერის დაკარგვა მხოლოდ ფიქრითვე მიიღწევა, თვითლიკვიდირებადი მექანიზმია, რაც შემდგომში ჩვეულებრივ ნორმალურ აზროვნებას ტოვებს ცხოვრებისეული პრობლემების გადასაჭრელად.

და ვინაიდან მთელს ცხოვრებას ერთ თანამგზავრთან ერთად მაინც ვატარებთ, გამოდის, რომ ყველანი ამ გზის ოთხმავლები ვართ! ამიტომ, სტატიაში მოცემული რჩევების შეძლებისდაგვარად გათვალისწინება დაგეხმარებათ პარტნიორთან ურთიეთობის დალაგებასა და ჰარმონიის მიღწევაში. უფრო რთულ შემთხვევებში, თვითმკურნალობა და საკუთარ ოჯახზე ექსპერიმენტების ჩატარება რეკომენდირებული არ არის, სჯობს მოგვმართოთ და პროფესიონალური მომასახურება მიიღოთ.

გისურვებთ წარმატებას!

ვიზიოთერაპევტი სანდრო ამაშუკელი
2017 წლის 8 მაისი
TOP.GE

თვითმკვლელობა

posted Feb 16, 2017, 5:22 PM by Alexander Amashukeli   [ updated Feb 16, 2017, 5:25 PM ]

ჩვენს საიტს სულ უფრო და უფრო მეტი ადამიანი სტუმრობს, ამიტომ 
გადავწყვიტე სტატიათა მარაგი გამემდიდრებინა და ჩემი შეხედულება გამეცნო თქვენთვის საკუთარი თავის მკვლელობის თემაზე. 

თვითმკველელობას მე განვიხილავ ისეთივე მკვლელობად, როგორც სხვა ადამიანის მკვლელობაა. როდესაც ფსიქოლოგიას გავეცანი და ღრმად გავაანალიზე საკუთარ თავთან დამოკიდებულება, ძალიან, ძალიან დავცილდი მას. მივხვდი, რომ პრინციპში დიდი სხვაობა იყო ჩემსა და ჩემს თავს შორის. რომ დავფიქრდეთ, საერთოდ რატომ ვაიგივებთ საკუთარ თავს ჩვენს თავთან? პირველ რიგში, ჩვენი თავი ჩვენ არ მოგვივლენია ამ ქვეყანაზე, მერე არ გაგვიზრდია, მისი ჩვევები, მიდრეკილებები, სიამოვნებები ჩვენ არ ჩამოგვიყალიბებია, აღზრდა–განათლება ჩვენ ან ჩვენი შეხედულებით არ მიგვიცია, ფაქტიურად გამოდის, რომ როდესაც ჩვენი თავი ჩვენ გადმოგვცეს მისახედად უკვე ჩამოყალიბებული არსება იყო თავის ყველა ნიშან–თვისებით. ფაქტიურად, ეს სადღაც გარდატეხის ასაკში ხდება, როდესაც ნელ––ნელა მშობლების თუ აღმზრდელების გავლენიდან გამოვდივართ და საკუთარ თავზე ზრუნვას თვითონ ვიწყებთ. 

ამდენად, იმ პერიოდში, როდესაც ჩვენი თავი ჩვენვე გვეყუდნის უკვე ჩამოყალიბებულ პიროვნებასთან გვაქვს საქმე. ახლა შევხედოთ მეორე მხარეს და ვთქვათ, ვინ ვართ ჩვენ?! ამ ასაკში, ჩვენ, ანუ ჩვენი აზროვნება, იმას რასაც მეს ვეძახით არის ერთი უსუსური, გამოუცდელი, თავისთავში ზომაზე მეტად დარწმუნებული უვიცი ფაქტიურად. ბავშვს 12–13 წლის ასაკში არ აქვს ის ცხოვრებისეული ალღო, თვალსაწიერი, რომ განსაზღვროს თავისი მოქმედების, გადაწყვეტილებების შედეგები და შესაბამისად, მათზე პასუხი აგოს. ამდენად, ფაქტიურად გამოდის, რომ ამ ასაკში ბავშვს მის თავს ვაჩეჩებთ და ვეუბნებით, რომ ახლა თვითონ უნდა წარმართოს თავისი ცხოვრება. ცხადია, ეს გადაცემის პროცესი მთელი გარდატეხის ასაკის მანძილზე გრძელდება და ზოგჯერ მეტიც, მაგრამ საბოლოოდ, ჩვენი თავის პატრონად ნორმალურ შემთხვევაში, ჩვენ უნდა ვიქცეთ. 

ახლა ისიც ვნახოთ, თუ რა გვსრუს ჩვენ? არსებამ, რომელიც ჩვენ ჩაგვაბარეს მისახედად, ჩვენს თავს ვგულისხმობ ძალიან კარგად იცის, რაც სურს; მისი სურვილების არეალი ძირითადად, ცხოვრებისეული სიკეთეებით, თვითგადარჩენით, ერთი სიტყვით, საბაზისო ინსტიქტებითა და მისწრაფებებით შემოიფარგლება. ისინი ყველსათვის მარტივი და გასაგები სიამოვნებებია, რომლებიც რეალურ ადექვატურ ცხოვრებისეულ საჭიროებებს ეფუძნება. ახლა ვნახოთ რა გვსურს ჩვენ თვითონ? რადგან უმრავლეს შემთხვევაში წარმოდგენა არ გვაქვს თუ რა გვსურს, მოდით, თეორიულად მაინც განვიხილოთ რა შეიძლება სურდეს მეს? როდესაც ამ საკითხზე ვფიქრობ, ჩიხში ვექცევი, იმიტომ რომ მეს სურვილები ან ძალიან არაცხოვრებისეულია ან საერთოდ ბუნდოვანი. ერთადერთი რაც მეს შეიძლება სიამოვნებას ჰგვრიდეს, არის ის, რომ მისთვის საპატრონოდ ჩაბარებული თავი კარგად გრძნობდეს და ზედმეტ პრობლემებს არ უქმნიდეს მეს. ალბათ, სულიერი სიმშვიდეც ამას ეწოდება. ამდენად, რასაც ჩემი წარმოსახვა სწვდება, მეს საკმაოდ მოსაწყენი ცხოვრება აქვს აპრიორი. ახლა თვითმკვლელობას რომ დავუბრუნდეთ. რა ხდება იმ შემთხვევაში თუ ჩვენს მიერ ჩამოყალიბებული დაშვებები მართალია?

ერთი მხრივ, არის საკმაოდ ინერტული მე, რომელსაც მაინდამაინც არ აღაგზნებს ცხოვრებისეული დრტვინვა და ვნებები, ხოლო მეორე მხრივ არის ჩვენი თავი, რომელიც სწორედ მარტივი ემოციებითა და სიხარულებით 
იკვებება. ეს გრძელდება 100 წელიწადი, ყოველ დღე, დღეში სამჯერ მარტო მის გამოკვებაზე უნდა ვიზრუნოთ, ახლა დავუმატოთ მისი, ანუ ჩვენი თავის ოჯახიც, მეუღლე, შვილები, მშობლები სხვა საზრუნავი პირები, სამსახური, დანარჩენი მოვალეობები, რათა ჩვენმა თავმა საკუთარი თავი კომფორტულად, უზრუნველად და უკეთეს შემთხვევაში, ბედნიერად იგრძნოს. 

რამდენად იმედისმომცემი პერსპექტივაა? თუ ყველაფერ ამას მოუმზადებელი ხვდები, შეიძლება მართლა არ მოგხიბლოს ხანგრძლივი, ამაღელვებელი ცხოვრების პერსპექტივამ. და სწორედ აქ შემოდის იმის გაცნობიერება, რომ თვითმკვლელობა პასუხისმგებლობიდან გაქცევა და სილაჩრეა. ასეა მოწყობილი ცხოვრება, ჩვენ ის არ შეგვიქმნია, რომ ვიმსჯელოთ, რამდენად მისაღებია ჩვენი სულისათვის, ის არის მოცემულობა, რომლის დანიშნულება კიდევ აღმოსაჩენია. მთავარია, რომ ჩვენ აქ და ამჟამად ვარსებობთ, ჩვენს თავთან ერთად, რომლის ერთადერთი პატრონი ჩვენ ვართ და დიდი დაღალატებაა მისი შუა გზაზე მიგდება და საკუთარ დასვენებაზე ზრუნვა. მით უმეტესს, რომ მე სულ არ მაქვს იმის განცდა, რომ სიკვდილით არსებობას შევწყვეთ და სავარაუდოდ, ჩემი ცუდი საქციელი საკუთარი თავის მკვლელობის სახით იმ ქვეყანაზეც ძალიან ცუდად შემაწუხებს. ეს საბაზისო შეხედულებაა, თორემ თუ ჩვენს თავთან ურთიერთობას ავაწყობთ, დავალაგებთ უფლება–მოვალეობებს ჩვენი ცხოვრება მასთან ვალდებულებიდან სიამოვნებად გარდაიქმნება, ვისწავლით რა დროს როგორ უნდა მოვიქცეთ, რომ ორივე ჩვენგანი, მეც და ჩემი თავიც კმაყოფილი დავრჩეთ, ეს კი თავისთავად ჰარმონიული და სრულყოფილად, ანუ  ორმხრივად ბედნიერი ცხოვრების საწინდარად იქცევა, რასაც გისურვებთ კიდეც!

აი ასეთია, პატივცემულო მკითხველო ჩემი დამოკიდებულება ამ საკითხისადმი, თქვენი კომენტარები კი შეგიძლიათ გამოხატოთ ჩვენს ფეისბუქის გვერდზე ვიზიოთერაპევტი სანდრო ამაშუკელი
TOP.GE

გაუმაძღრობა

posted Jan 11, 2017, 11:13 AM by Alexander Amashukeli   [ updated Jan 11, 2017, 11:16 AM ]

TOP.GE

2017

posted Dec 28, 2016, 11:20 PM by Alexander Amashukeli   [ updated Dec 28, 2016, 11:20 PM ]

ყოველ ახალ წელს იმედით ვხვდებით, თუმცა იმედი გამართლებაზეა დამოკიდებული, გამართლება კი, თავის მხრივ, იღბალზე. მსურს, 2017 წელი უეჭველი წარმატების წელი ყოფილიყოს თქვენთვის, წარმატების, რომელიც იღბალზე არ არის დამოკიდებული, არამედ თქვენს სიძლიერეზე. მსურს, იყოთ იღბალზე ძლიერნი და საკუთარი მომავალი თავად ძერწოთ. ამისათვის კი, მხოლოდ ერთი რამ არის საჭირო: წამით შედგეთ ცხოვრების მორევში და საკუთარ თავს დაეკითხოთ: ვინ მაიძულებს ჩემმა სიცოცხლემ სწორედ ასე განვლოს? თუ გამბედაობას მოიკრებთ და პასუხს ეძიებთ, აუცილებლად მიაგნებთ მას. ამის შემდეგ გახდებით საკუთარი ბედის გამგე და თქვენი თავის უფალი. ჩვენ ამაში სიამოვნებით დაგეხმარებით. გისურვებთ, სილაღეს და გამბედაობას მის მისაღწევად!

სანდრო ამაშუკელი
2017 წლის დამდეგი
TOP.GE

სიყვარულის თეორია

posted Dec 25, 2016, 9:21 AM by Alexander Amashukeli   [ updated Dec 25, 2016, 9:21 AM ]

ყველაზე იდუმალი, რასაც ფსიქოლოგიაში შევხვედრივარ, ე.წ. ღრმა სიყვარულის თეორიაა. თითქოს არსებობს რაღაც უხილავი სიმართლე, რომელსაც ყველა ადამიანი ვგრძნობთ, მაგრამ არ ვაღიარებთ. ამ დროს, ღირებულების მხრივ, ყველაზე მეტ მნიშვნელობას მას ვანიჭებთ. ის გვეხმარება გავუმკლავდეთ ცხოვრებისეულ სიძნელეებს და სულს ვაამოთ. ესაა ერთგვარი შრე, კომუნიკაციის შინაარსი, რომელზეც არ ვსაუბრობთ, მაგრამ ვგულისხმობთ.

მე, როგორც ვიზიოთერაპევტმა, მას იმიტომ მივაპყარი ყურადღება, რომ პაციენტებში ამ შრის უგულებელჰყოფა იწვევს მთავარ დაბრკოლებას. საიქიოდან დაბრუნებული სულები ხშირად ჰყვებიან, რომ იქ ყველაფერი იცოდნენ; გარდაცვალებისთანავე ყველაფერი ცხადი ხდება ადამიანისათვის. ჰყვებიან, რომ განიცდიან უდიდეს შვებას, უკიდეგანო სიყვარულს და ერთგვარ საინფორმაციო ველთან კონტაქტს, რომელშიც თავმოყრილია განცდა სამყაროს ყველა დეტალის შესახებ. ამ ორ შრეს ერთმანეთთან ძალიან ვამსგავსებ: ადამიანები გრძნობენ იდუმალ კავშირს ერთმანეთთან, სიმართლეს ერთმანეთის შესახებ, მაგრამ ჩქმალავენ ამას, თითქოს რცხვენიათ; სიცოცხლეში ადამიანი გაურბის სიმართლის აღიარებას, გარდაცვალების შემდეგ კი, ბედავს.

ამ შრეში ბევრი ემოცია, საიდუმლო, უთქმელი სევდა თუ სიხარული იყრის თავს, თითქოს ესაა ჩვენი ცხოვრების მთავარი სკივრი, საგანძური, რომელიც ჩვენთან ერთად ჰპოვებს სამუდამო განსასვენებელს და მხოლოდ იმ ქვეყანაზე, იდუმალი ღვთის წინაშე, გულთამხილავის წინ გაცხადდება მხოლოდ. ეს ხატება, იმედი, რომ არსებობს ერთი არსება ან მსმენელი მაინც, ვის წინაშეც არ მოგვიწევს თავის მართლება, დიდ შვებას ჰგვრის ყველა ადამიანს. მაგრამ რა არის ამ უტყვი სიმართლის ხიბლი? ხომ არ არის აქ მხოლოდ საკუთარი თავის მართლების სირცხვილი? თუ ასეა, ეს არ უნდა იყოს სწორი. ვგონებ, აქ მაინც სხვა ხიბლია, რომელიც საკაცობრიო საიდუმლოს წარმოადგენს, საიდუმლოს, რომელსაც ინსტიქტურად ვუფრთხილდებით და თაობიდან თაობამდე ადამიანი დუმილს ამჯობინებს. აკი ძველებს უთქვამთ, დუმილი ოქროაო. თუმცა, პირადად მე, მაქვს დიდი სურვილი ადამიანმა ისაუბროს, თქვას ამ საიდუმლოზე ცხოვრებაში, ამ ქვეყანაზე, ახლავე. მგონია, ეს დიდ შვებას მოჰგვრის მას.

მაგალითად, რაც მეტად ვუკვირდები საკუთარ თავს, მით მეტი სიურპრიზი მელის. ზღვა ემოციების, უსასრულო შიშები, სულელური სურვილები და კომპლექსები. სამაგიეროდ, საკუთარ თავს ვპოულობ, რაღაცნაირად ამყვება და მომყვება თითქოს. თითოეული წუთი და წამი, რომელსაც მასთან ერთად ტანჯვაში ვატარებ ათასმაგად მიბრუნდება. პრობლემები ქარწყლდება და რაც გადაულახავ წინააღმდეგობად მიმაჩნდა უკვალოდ ქრება. და რაც არანაკლებ მნიშვნელოვანია – ეს ყველაფერი მეხმარება სხვა ადამიანების უკეთ გაგებაში, მათი ფარული სურვილების ამოცნობაში, ისეთი ფარული სურვილების, რომლის შესახებაც ან თვითონაც არ იციან ანდა განზრახ მალავენ.

საერთოდ, ყველაფერი ცუდად მიდის, როცა არ არის ერთობა შინაგანი, გაძნელებულია გადაწყვეტილებათა მიღების პროცესი, მძიმედ მიდის სურვილების დადგენა, აზროვნება, ხოლო როცა ერთობაა ყველაფერი იცვლება, აღარ გჭირდება ხელოვნური გზები არც საკუთარ თავთან ურთიერთობისათვის და არც გარესამყაროსთან. სწორედ ეს ერთობაა სიყვარულის ღრმა განცდა! აი, ამის თქმა მსურს; ურთიერთგაგება, სივრცე სიყვარულისა და სიხარულისათვის არის ველი. არსებობს დაპირისპირების ველიც, როგორ არ არსებობს და იქ უფრო მძაფრად აღიქმება თვითონ ველის განცდა, რადგან დაპირისპირებაში მეტია ფარული ვნებები; მაგრამ მათი ფარულობა ეჭვის საფუძველიც არის: რამდენად სწორედ ვაფასებ სიტუაციას, რამდენად გვიჭრის ალღო? ეს ყველაფერი უსიამოვნო და ენერგოტევადია. სიკეთე და სათნოება კი პირიქით, ენერგიით აღმავსებელი (მიუხედავად იმისა, რომ იხარჯები) და გულის გამათბობელი, სიცოცხლის მომმატებელი.

ამდენად, ღრმა სიყვარულის თეორიაში ორი ასპექტი გამოიყოფა: ერთი ის, რომ აუცილებელია განსაკუთრებული მნიშვნელობა მივანიჭოთ, არ მივჩქმალოთ საკუთარი თავისა და სხვების უთქმელი სურვილები, შინაგანი განცდები და მეორე, განუხრელად ვივარჯიშოთ ასეთი ზრახვების გამოცნობის უნარის განვითარებაში. ორივე მომენტი თანაბარად მნიშვნელოვანია, რადგან ტექნოლოგიურ საზოგადოებაში ძალიან ხშირად ინტელექტს ვეყრდნობით – უგულებელვჰყოფთ ადამიანურ სისუსტეებს და მეორე, ამ სურვილების ამოცნობა ცალკე პრობლემაა კიდევ: საკუთარი სურვილების გაგება არცთუ იოლი ძიების შედეგია და საგანგებო ალღოს მოითხოვს.

ძალიან ხშირად, როდესაც საკუთარი თავისაგან გაქცევა გვინდა, სწორედ საკუთარ თავთან ურთიერთობის შიშია, სწორედ იმ სიყვარულის დეფიციტია, რაზეც ამ სტატიაში ვსაუბრობთ. არ გვსურს ვიყოთ იმ ზრახვების და პრეტენზიების (დასაბუთებულის თუ უსაფუძვლოს) მოზიარე, რასაც ჩვენი თავი გვახვევს. გამოდის, რომ ჩვენ შიგნით გახლეჩილობაა; ეს იგივეა თანამოსაუბრემ სიტყვა ბანზე აგიგდოთ და თქვენი ინტიმური სისუსტეები უხეშად უგულებელჰყოს, დაგცინოთ კიდეც; განა ეს მოსაწონია? სინამდვილეში ასე ვექცევით საკუთარ თავს. განსაკუთრებით, კიდევ ერთხელ გავმეორდები, ჩემი პაციენტების და ზოგადად, ფსიქიკური აშლილობის დროს. შეიძლება გავთამამდეთ და დავუშვათ, რომ თვით ასეთი აშლილობაც სხვა არაფერია თუ არა შინაომი. ამიტომაც კურნავს ვიზიოთერაპია. ვგულისხმობ, ეს რომ რაიმე სომატურ დარღვევა ან უკურნებელი დაავადება იყოს მაშინ უბრალოდ ამ უნარის განვითარებით ადამიანი არ გამოჯანმრთელდებოდა; არადა ჩვენ ხომ ვაღწევთ ამას.

დიდი ხანია ველის თეორიის სფეროში კვლევები ტარდება და შესანიშნავი შედეგებიც კი აქვს; მაგალითად, იცოდით თუ არა, რომ თანამოსაუბრის აზრების დაახლოებით ერთი მეხუთედის ამოცნობა უპრობლემოდ შეგვიძლია? ხოლო ნაცნობ წყვილებში ეს მაჩვენებელი 35 პროცენტამდე იზრდება; სწორედ ამიტომაა მეგობრების წრეში უფრო მეტი ურთიერთგაგება, უსიტყვო კავშირი, რაც არის კიდევაც მეგობრობის მთელი ხიბლი და სიამოვნება. ასე განსაჯეთ, არავერბალური ურთიერთგაგების ზედა ზღვარიც კია დადგენილი – 60 პროცენტი! გამოდის, მეორე ადამიანის გრძნობების თითქმის ორი მესამედი შეგვიძლია ამოვიცნოთ! ჭეშმარიტად მეექვსე გრძნობაა სიყვარული.

კიდევ ერთი საინტერესო ფაქტი, რომელსაც პირადად დავაკვირდი: ადამიანების უმეტესობა ძირითადად ამ ველის პრობლემებზე ფიქრით არის დაკავებული, თუმცა იგი სრულიად საიდუმლო სფეროდ მიაჩნია და ძალიან მცირე ინფორმაციას ეძებს გარეთ; ცდილობს მხოლოდ აზროვნების ხარჯზე გაუმკლავდეს მას; განათლების დეფიციტი ამ სფეროში ვფიქრობ ყველაზე გამოხატულია, ასე განსაჯეთ, სექსუალურ განათლებაზე მეტადაც კი. საოცარია, მაგრამ თუ სექსის საკითხებზე ადამიანებმა ის მაინც იციან, რომ სადღაც ასეთი დეტალური ინფორმაცია არსებობს და მხოლოდ მისი მოძიება და შესწავლა ეხამუშებათ, ამგვარი უხილავი ველის შემთხვევაში, არც კი იციან, რომ ამ საკითხებს საერთოდ ვინმე სწავლობს და რაც უფრო მთავარია, მათი პირადი პრობლემა სულაც არაა უნიკალური: ყველას მეტ–ნაკლებად ერთიდაიგივე სულიერი განცდები გვაქვს! ეს ცოდნა მეცნიერების დონეზეა აყვანილი და მას სახელიც კი აქვს: ემპათიური სიზუსტე.

როგორც ყველა მეცნიერება, ეს სფეროც მკაცრად დისტიპლინირებულია და მათემატიკური სიცივით განასხვავებს მის შემადგენელ ნაწილებს; მაგ. ემპათიური სიზუსტის საფუძვლები, ანუ საიდან აგროვებს მონაცემებს ჩვენი გონება დასკვნის გასაკეთებლად: 1) ცხადია ესაა თანამოსაუბრის სიტყვები და გადმოცემული აზრები; 2) სახის გამომეტყველება და თუნდაც ოდნავი მიმიკური ცვლილებები; 3) დანარჩენი სხეულის ენა და ჟესტიკულაცია; 4) ხმის ტემბრი, ინტონაცია და დამაჯერებლობა. ეს არ არის ამომწურავი ჩამონათვალი და სხვა ერთი შეხედვით უმნიშვნელო ნიუანსებიც საყურადღებოა, მაგალითად, უხერხული პაუზები, მაგრამ ძირითადი მაინც ვიზუალური მასალაა; როგორც ამბობენ, ადამიანები სხვის ემოციებს სახეცვლილებებში ამოიცნობენ და ცხადია, ამ მხრივ, თვალები სულის სარკეა. საბოლოო ჯამში, ყველაფერი ერთ მთლიან მონაცემში ერთიანდება და ჩვენს გონებას საშუალებას აძლევს თანამოსაუბრის რეალური განცდები ამოიცნოს. ამასთან გახსოვდეთ, რომ თანამოსაუბრის განცდები გადამდებია თქვენზე; ეს არის ფსიქოლოგიაში უკვე კარგად ცნობილი ეფექტის შედეგი: როდესაც სხვის განცდებს უღრმავდები იძენ უნარს განიცადო კიდევაც ისინი და დაკვირვების ობიექტის თვალით შეხედო მოვლენებს; ამდენად, იმასვე განიცდი, რასაც მეორე ადამიანი. აქვე, უარყოფითმა განცდებამ უფრო იცის აყოლა, ვიდრე პოზიტიურმა.

მეცნიერებმა იმის შესახებაც კი იციან, რომ ადამიანი საკუთარი განცდების ან გამოცდილების გამო შეცდომას უშვებს მეორე ადამიანის განცდების აღქმისას; ანუ, თუ ჩვენი მიზანი ემპათიური სიზუსტეა, იგი შეიძლება ადვილად დავაყენოთ საფრთხის ქვეშ საკუთარი გრძნობების გაფილტვრის გარეშე. მაგალითად, თუ ცხოვრებას ვარდისფერი სათვალით ვუყურებთ, შეიძლება ჩვენდამი არაკეთილმოსურნე, მაგრამ ფლიდი ადამიანი მეგობრად მივიჩნიოთ. ამიტომ გამოიყენება ამ სფეროს აღსაწერ ტერმინში სიტყვა "სიზუსტე": არასოდეს უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ჩვენი მიზანი სხვა ადამიანის გაგებაა და არა მაინცდამაინც მისი საკუთარ შეხედულებებთან დაახლოება. და აი აქ გადამწყვეტ როლს თამაშობს ვიზიოთერაპია, რომელიც საკუთარ თავთან ურთიერთობის ხელოვნებაა, საკუთარი თავის შეცნობაა და სწორედ ჩვენი იმ გრძნობების და გამოცდილებების გაფილტვრის საშუალებას გვაძლევს, რომლმაც სხვის ადექვატურად აღქმაში არ უნდა შეგვიშალოს ხელი. როგორც ზემოთ უკვე ავღნიშნე, ამ დონეზე გამოცდილ ადამიანს უკვე შესწევს უნარი არა მხოლოდ თანამოსაუბრის ის აზრები ამოიცნოს, რომელზეც მას საუბარი ერიდება, არამედ ისინიც, რომელთა შესახებაც ჯერ თვითონაც კი არ იცის და ძიების პროცესშია. აი მაშინ ხართ ყველაზე გამგები და კარგი მეგობარი.

ამდენად, როდესაც ღრმა სიყვარულის თეორიაზე ვსაუბრობთ, ვგულისხმობთ სასიამოვნო განცდას "მე ვიცი, რომ შენ იცი, რომ მე ვიცი". ეს გრძნობა იწვევს, რაღაც თანამონაწილეობის, მხარდაჭერის, ადამიანური ერთობისა და თითქოს რაღაც ზოგადსაკაცობრიო შეთქმულების ერთ მხარეს ყოფნის სიღრმისეულ განცდას, უფრო გასაგებად რომ ვთქვათ, ერთობისა და სიყვარულის განცდას, იმ სიყვარულისა, რომელიც შეიძლება ვნებიან სიყვარულზე უფრო მძაფრი არ არის, მაგრამ ძალიან ღირებული ადამიანური გრძნობაა, იმდენად, რომ არაამქვეყნიურ, ღვთიურ მატერიასთან შეხებას გვახსენებს.

საინტერესო და ცოტა სამხიარულოც კია კიდევ ერთი ფაქტი, რომელიც მკლევარებმა ექსპერიმენტალურად დაადგინეს: სულაც არაფრით სჯობიან ქალები კაცებს სხვისი აზრების ამოცნობასა და გაგებაში! ანუ აღმოჩნდა, რომ ყბადაღებული ქალური ინტუიცია ფიქციაა. კერძოდ, ქალური გულისხმიერების მიზეზი უნარი კი არ აღმოჩნდა, არამედ მოტივაცია. ანუ ჩვეულებრივ პირობებში, ქალი უბრალოდ, უფრო მეტ ძალისხმევას ახმარს სხვების გაგებას და მათი სატკივარის გულთან ახლოს მიტანას. სამაგიეროდ, როცა ექსპერიმენტატორები მამაკაცებს ნაღდი ფულის ბონუსს შეპირდნენ თუ სხვას გაუგებდნენ, მათაც არანაკლებად მოინდომეს და საერთოდ არაფრით ჩამორჩნენ ამ უნარის ფლობის მხრივ ქალებს. სულაც რომ არ ჩაეტარებინათ ექსპერიმენტი, ამის ნათელი ცხოვრებისეული დადასტურებაა თაფლობის თვე და ქორწინების პირველი წელიწადი; როცა ინდომებენ, ძალიან მშვენივრადაც გამოსდით მამაკაცებს ყურადღების გამოჩენა, გულისხმიერება და რომანტიზმი.

ბოლოსკენ, როგორც ყოველთვის, მსურს შეგახსენოთ, რომ არავითარი სიკეთე, არც სიყვარული და არც სხვისი აზრების ამოცნობის უნარი, არავითარ შემთხვევაში არ ამართლებს სხვისი მოქმედების, აზროვნების, თუნდაც შეცდომების დაშვების თავისუფლების შეზღუდვას. ჩვენ მხოლოდ მაშინ ვართ კარგი შეყვარებულები და მეგობრები, თუ ცოდნასა და ძალას პასუხისმგებლობით ვეკიდებით. შეიძლება ბევრ რამეს ვხვდებოდეთ, მაგრამ არ არის აუცილებელი ყველაფერზე გამოკიდება, ცხოვრებას მაინც თავისი წესები აქვს და მას უნდა დავაცადოთ თავისი საქმე თანმიმდევრულად განახორციელოს. მიხვედრილობა, სიყვარული და თანამონაწილეობა კი ჩვენი სიმდიდრეა; ის ყველა შემთხვევაში უდიდესი სიამოვნებით აღავსებს ჩვენს სიცოცხლეს და მეტი ადამიანური განცდით ტკბობის საშუალებას მოგვცემს, რასაც აქვე გისურვებთ კიდეც!   

სანდრო ამაშუკელი
ფსიქოთერაპევტი
2016 წლის დეკემბერი.

გამოყენებული მასალები:

TOP.GE

პოეზიათერაპია

posted Dec 4, 2016, 2:28 AM by Alexander Amashukeli   [ updated Dec 4, 2016, 2:31 AM ]

სულიერი სიმშვიდე

posted Nov 29, 2016, 3:22 AM by Alexander Amashukeli   [ updated Nov 29, 2016, 4:27 AM ]

ძალიან ხშირად ადამიანები ფსიქოთერაპიას იმ მიზეზით უფრთხიან, რომ ცხოვრების რიტმიდან არ ამოვარდნენ, არ გაითიშონ, არ დაკარგონ რეალობის განცდა. აი რას ამბობს ამ საკითხზე დალაი ლამა:
როგორც ხედავთ, თქვენი შიში სრულიად უსაფუძვლოა: იმის მაგივრად, რომ ფსიქოთერაპიამ გაგვთიშოს, ის პირიქით, ჩვენი გონებრივი შესაძლებლობების სრულად გამოყენების საშუალებას გვაძლევს, ჩარჩოებიდან და სწორხაზოვანი შეხედულებების ტყვეობიდან გვათავისუფლებს და ცხოვრების თვალსაწიერს უკიდეგანოდ გვიფართოებს. სწორედ ესაა მისი ხიბლი და ღირებეულება. ნუ გაუშვებთ შანსს იყოთ ბედნიერი!

TOP.GE

1-10 of 43